De koe die lachte.

Waarom, lacht ze niet meer?
Omdat haar hoorn DAAR hangt!
Is ze dood?
Ja! het beest is dood.
Ze heeft haar leven gelaten.
Ze ligt versneden, op de markt, op uw en mijn bord, of kleeft al tussen onze billen, plonst al in de pot.
Opgehoopte dieren, ik zag ze in een open vrachtwagen, in Nepal, op weg naar de dood, op weg naar bijtgrage tanden.
Ze beten in de lucht, hun halzen verwrongen, op zoek naar de touwen.
Hun staarten bengelden als zwiepers over het wegdek maar dat heeft geen belang.
Een keer zag ik een hoop kikkers in een mand, in strijd, half dood, half levend, met puilogen, op een markt in Bangkok en darmen overal rond.
En in China schraapte een dame de schubben van een vis terwijl hij leefde in de tegengestelde richting met een heel scherp mes.
Op diezelfde markt verkochten ze hondjes om op te eten en gooiden ze met levende kippen om ze terug in hokken te steken.
In Laos hingen vier vislijnen in het water, ze lieten de vis aan het lijntje hangen, voor dagen en dagen, om hem zo vers te vangen, de vis spartelde al die tijd voor zijn leven.
Ooit hoorde ik een kreeft tieren, ik had ze zelf in de pot gezet!
Een gedempt geluid van onder het deksel, van onder het kokende water, van onder zijn jas!
Op een erf in BelgiŽ ook es een varken.
Een kip liep zonder kop nog minuten rond, haar kop lag gelaten met gesloten ogen tussen de ruwe keien.
Ik eet vlees.
Koud geworden bloed, een beetje rot.
En zeg stil: "Dank, beest om voor mij te sterven..."
En denk: Klopt dat?
Ik hou van entrecote met frieten.
Weinig, ik hoef maar weinig vlees.
Uit respect voor leven, het hoeft niet zo dat bloed vergieten.
En u? Eet u vlees, veel, weinig?
En heeft u ooit aan de warme vacht van het dier waarin u beet gedacht?